IKEA, maandagochtend half elf. Moet kunnen zou je denken. Het is dan misschien wel zomervakantie, maar wie gaat er nu op maandagochtend naar het populaire woonwarenhuis? Ik hoopte op een antwoord als 'niemand', maar dat was een beetje naief. Dat wist ik stiekem wel, maar zonder die hoop was ik niet uit bed gekropen voor een beetje meubelshoppen. 

Bij aankomst op de parkeerplaats van IKEA Hengelo bleken wij in de ultieme IKEA-wagen te rijden; in een oogopslag zag ik al drie andere gele Kangoos staan. Mooi is dat. Goed voor het ongevraagde groepsgevoel. Bij de ingang stond al een lange rij ouders klaar om hun kind te dumpen in Småland, het zogenaamde speelparadijs. ("mama ze hebben een ballenbak!!")

Tussen de kinderwagens door probeerden wij een beetje tempo te houden in de wandeltocht. Maar de menigte die ondanks het feit dat het maandagochtend was toch aanwezig moest zijn dwong ons gewoonweg tot een kop koffie in het restaurant. Hmm.. eentjenog dan. De druppel die voor mij de emmer deed overlopen was een moeder die met drie dochtertjes door de IKEA heen stapte. Een van de meisjes: " Mama, mama! Ik ben moe!!". Waarop moeder antwoordt: " Jij wou naar de IKEA!!". Pardon? Mams die zich door een kind van vier laat aanzetten tot een verplicht bezoekje aan IKEA!? Ik zeg je: ze maken die IKEA te leuk voor kinderen. Alsof die geld hebben! Zeuren om dingen kunnen ze wel, inderdaad. Maar gelijkertijd jaag je de echte klant (mensen die niet een dagje uit in het warenhuis als een goedkoop alternatief voor een dagje dierentuin zien) weg.

De goedkope lunchmogelijkheden worden echt niet alleen door klanten gebruikt: voor studenten de ideale plek. En dan nog een gratis kindercreche ook. Nog even en je ziet werkende ouders hun kind afzetten bij de IKEA om ze een paar uurtjes later weer op te halen. Potloodjes zijn er ook gratis. (die zijn echt niet opgebruikt na drie notities op je boodschappenlijstje). Het lijkt te mooi om waar te zijn.

Toen het einde van het kilometerslange wandelpad in zicht kwam, doemde het ophaalpunt van Småland op. Het begrip kinderboerderij kreeg voor mij plots een andere dimensie. Het aanblik deed mij vooral denken aan een schuur: de ouders hingen er overheen om hun lammetje uit de schreeuwende groep te trekken. En of de kids het er nu echt naar hun zin hebben gehad? Zo'n ballenbak gaat na een half uurtje ook een keer vervelen, zeker als een klein ettertje je met balletjes gaat bekogelen of een grotere uitvoering zich van de glijbaan op je kleine lijfje stort. In die twee uur dat ik in de IKEA heb rondgelopen heb ik toch aardig wat licht wanhopig klinkende oproepjes uit de luidsprekers horen komen. " Bram wil graag opgehaald worden uit Småland". Ik zie dan Brammetje voor me. Krijsend, in een hoekje, vragend om mama. Een kinderleidster probeert hem te troosten, vertelt Brammetje dat mama en papa zo komen. Of hij een lolly wil? Iets anders? Brammetje wordt roder en roder, schreeuwt harder.. En papa en mama zijn de weg kwijt in het doolhof wat IKEA heet.

Door die verschrikkelijke Efteling-sfeer die er hangt ben ik g*dv*rd*mm* de helft vergeten te kopen. Moet ik nog een keer terug ook.. En de IKEA-site blijft maar melden dat hun producten niet online te koop zijn. Laat ze alsjeblieft snel het licht zien.